Te Waka-o-Māui (The South Island)

Times flies when you’re having fun. Letterlijk en figuurlijk. Het is alweer een maand geleden dat ik voor het laatst een blog heb geschreven. Daarom hoog tijd om weer even iets te plaatsen!

De eerste week van januari heb ik samen met Jefferey gereisd. Dit kwam toevallig erg goed uit, en was natuurlijk erg gezellig. In dit blog vertel ik over onze avonturen in Picton, Nelson en het Abel Tasman NP. Na Franz Joseph ben ik weer op de bus gestapt naar Haast, Wanaka, Queenstown en Te Anau. 

Veel lees plezier!

Picton 31 dec. t/m 4 jan. 

Na een aantal leuke dagen in Wellington en vijf geweldige weken op het noorder eiland was het tijd om de veerboot te pakken naar het zuider eiland. Na ruim drie uur komt de boot aan in Picton waar ik met Jeffery Boom had afgesproken om daar oud en nieuw te gaan vieren. Jeffery is voor een stage in Nieuw-Zeeland maar voor hij hier aan begint heeft hij een maand om het zuider eiland te verkennen. Het komt toevallig ook nog zo uit dat we samen een stukje kunnen reizen richting Abel Tasman National Park, Punakaiki en Franz Joseph, erg gezellig dus!

Aangekomen in Picton stond Jeffery al bij de terminal te wachten en zijn we na een bakje koffie richting het hostel gegaan. Daarna hebben we even een rondje gewandeld om de omgeving te leren kennen. ’s Avonds hebben we dus oud en nieuw gevierd, via Facebook hadden we nog met twee andere Nederlanders afgesproken. In Picton werd er een muziek-festival georganiseerd met enkele lokale beroemdheden. De avond werd om 12 uur afgesloten met een vuurwerkshow. Het was erg leuk om te zien hoe de Nieuw-Zeelanders New Years Eve vieren. Helaas was het festival alcohol vrij, dus 1 januari was dan ook een keer een fitte dag. Tijd dus om de nieuwjaarsduik te doen. Jeffery en ik hadden een strandje opgezocht en precies om 12 uur, de Nederlandse Nieuwjaar zijn we het water in gedoken. 

De volgende dag hebben we een kajaktocht gemaakt door de Queen Charlotte Sound. Ondanks de wind en het grijze weer hebben we genoten van de tocht. Toevallig bestond de hele groep uit Nederlanders. 

De dag erna hebben we de eerste 15km van de Queen Charlotte Track gewandeld. De Queen Charlotte Sound is onderdeel van de Marlborough Sounds en waarschijnlijk het bekendst doordat de veerboten door de Marlborough Sounds naar Picton varen. De door gletsjers gevormde waterpartijen zijn erg indrukwekkend om te zien.  Midden in het bos van de track kwamen we een meisje tegen die ik al eerder had ontmoet in Whakatane. Wat is de wereld dan klein om elkaar daar weer tegen te komen. Het laatste deel van de track hebben we dan ook met z’n vieren gelopen en even koffie gedronken in een cafeetje om op de boot terug naar Picton te wachten. 

Nelson 5 januari

Vanuit Picton zijn we naar Nelson gereden om hier even een dagje rond te kijken. Nelson staat ook bekend vanwege de vele wijngaarden in de regio. Het stadje zelf ligt aan de kust en zag er wel gezellig uit. Nadat we ’s middags aangekomen te zijn hebben we even een rondje gewandeld door de stad en hebben we een museumpje bezocht. Hier waren onder andere een expositie te zien over de eerste wereld oorlog. Tijdens deze oorlog werden hele rugby-teams uitgezonden naar de oorlogsgebieden. Verder was er veel te zien over de geschiedenis van Nelson. 

Abel Tasman National Park 6/7 januari

Na Nelson zijn we door gereden naar het Abel Tasman NP. De eerste stop hier was Keiteriteri. In dit plaatstje ben ik tijdens mijn vorige reis een aantal dagen geweest en ligt letterlijk aan het strand. Hier hebben we dan ook even goed gebruik van gemaakt en genoten van de zon en het uitzicht. Ook zijn we nog even naar het uitkijkpunt geweest om over het Abel Tasman park uit te kijken. Aan het eind van de middag zijn we terug gereden naar Motueka waar we een hostel geboekt hadden. Dit bleek een leuk vakantiepark te zijn midden in de weilanden en boomgaarden. Doordat het niet zo druk was kon je daar heerlijk tot rust komen. Het deed dan ook zijn naam “Eden’s Edge” eer aan! 

De volgende dag stond een drukke en intensieve dag op de planning. ’s Ochtends hebben we gekajakd langs de kust van het Abel Tasman NP. De tocht duurde ongeveer twee uur waarin we eerst een stop hadden gemaakt bij het ‘Apple Tree beach’ en het eind punt was ‘Watering Cove’. Na een korte pauze en lunch zijn we toen terug gewandeld lang het eerste deel van de great walk in Abel Tasman NP. Je kunt hier ook een vierdaagse tocht maken langs verschillende hutten en campings. Tijdens het wandelen heb je prachtig uitzicht over de stranden en het park. Het was werkelijk een prachtige dag, niet te warm maar heerlijk zonnetje. We hebben erg genoten van de uitzichten. Moe maar voldaan kwamen we dan ook weer terug in het hostel. 

Punakaiki 8 januari

Helaas hadden we niet zoveel tijd om in het Abel Tasman NP te blijven, de volgende dag hadden we een lange roadtrip voor de boeg richting Punakaiki. Een klein plaatsje langs de westkust en het staat bekend vanwege de ‘Pancake Rocks’ deze natuurlijk gevormde rotsen lijken op stapels pannenkoeken. Ook zijn hier de bekende ‘blow holes’ te vinden. Hier zijn we een dag gebleven. Veel mensen blijven hier niet zo lang en er is dan ook niet zoveel bijzonders te doen. Ze vergeten echter dat er nog een prachtig regenwoud aan de andere kant van de weg ligt. Hier hebben wij dan ook een leuke wandeling doorheen gemaakt. De wandeling leidde eerst langs de rivier door het bos richting een hangbrug en vervolgde zijn weg dieper het bos in en over de bergen. Dit bos is weer totaal anders als de bossen die ik op het noorder eiland gezien heb. 

Franz Joseph Glacier 9 t/m 12 januari

Tja en toen was het alweer tijd voor het laatste deel van de roadtrip met Jeffery, richting Franz Joseph. Dit plaatsje ligt aan de voet van de Franz Joseph Glacier, waar ik tijdens mijn vorige reis overheen ben gewandeld tijdens de ‘heli-hike’. Helaas voor Jeffery, hij had het deze keer geboekt, laat de zomer nog steeds op zich wachten en regent het nu bijna iedere dag. Zijn heli-hike ging dan ook niet door helaas. 

Zelf had ik een quad-bike tocht geboekt, ik had nog nooit op een quad gezeten dus dat was wel weer even een ervaring! De tocht ging dwars door de rivierbeding van de Franz Joseph-rivier, door het regenwoud en door een graanveld. Erg leuk om eens mee te maken. In het begin was het even wennen om zo’n machine in bedwang te houden. Het gaspedaal is erg gevoelig, anders dan wat je in de auto gewend bent. Het gevarieerde terrein maakt het extra spectaculair. Gelukkig regende het op dat moment niet. 

’s Middags zijn Jeffery en ik nog even naar de gletsjer gewandeld. Gek om te zien dat de rivier zo veranderd is in vergelijking met vorig jaar. De loop van de rivier was nu heel anders en de rotsen waren nu veel meer begroeid met mos. Ook het pad er naar toe hadden ze nu verlegd zodat het veilig is om er naar toe te lopen. Als je daar zo loopt besef je hoe machtig de natuur eigenlijk is. Ook de gletsjer zag er nu totaal anders uit en was alweer een stuk kleiner geworden met vorig jaar. Per dag verplaatst de gletsjer zich gemiddeld 9cm. We hebben dus veel sneeuw en ijs gezien 🙂

De volgende dag was het voor Jeffery tijd om terug te rijden naar Picton en de ferry te nemen naar het noorder eiland. Zijn stage begint op maandag. ’s middags ben ik naar het kiwi-huis geweest in Franz Joseph. Hier worden eieren van kiwi’s uitgebroed om zo de populaties van de verschillende soorten kiwi’s in Nieuw-Zeeland in stand te houden en zelfs omhoog te brengen. Tijdens het bezoek kreeg ik de mogelijkheid om achter de schermen te kijken. Omdat moment werd er één ei uitgebroed, het stond ook op het punt om uit te komen. Je kon (op de videobeelden) de snavel van de kuiken al te zien. Ook was er een kuikentje van een aantal dagen. Deze moest zich herstellen van een verkoudheid voordat hij bij de andere drie kiwi’s in het bezoekerscentrum vrij gelaten wordt. In het bezoekerscentrum hebben we een klein bos nagebouwd waarin de kiwi’s verblijven totdat ze oud genoeg zijn om in het wild uit gezet te worden. Dit gebeurd eerst op een eilandje in Lake Manapouri en als ze dan oud genoeg zijn en voor zich zelf kunnen zorgen worden ze uitgezet in het gebied op het vaste land waar ze van nature voorkomen. 

Haast 12 & 13 jan.

Na Franz Joseph was het weer tijd om de bus te pakken. Voor het eerst op het zuidereiland was het wel weer even wennen. De reis ging verder langs de westkust naar Haast. Haast bestaat uit drie plaatsjes langs de Haast-river: Haast Beach, -Junction en -Township. Ik zou in het Wilderness Hostel in het Township verblijven. Tijdens het plannen van de reis had ik wel gezien dat er niet veel te doen zou zijn in deze plaats. Maar dat er werkelijk helemaal niets zou zijn hier, dat zag ik niet aankomen. Tijdens de eerste nacht was ik zelfs de enige in het hele hostel. Ik had eerlijk gezegd wel verwacht dat er ergens wel een wandeling gemaakt kon worden. Maar dat was zelfs niet mogelijk. Daarom had ik maar besloten om een dag eerder te vertrekken. Wel heb ik nog een rondje gefietst terug naar Haast Beach en een bosje langs de kust. 

Lake Wanaka 14 t/m 18 jan.

Een dag eerder dan gepland kwam ik aan in Wanaka. Het lag al een beetje in de planning om daar Roys Peak te gaan beklimmen en toen ik in het hostel aankwam raakte ik in gesprek met mijn kamergenoten. Zij bleken ook deze tocht te willen gaan maken. Dit kwam natuurlijk goed uit en zijn we met de auto van één van die jongens naar het startpunt gereden. Vanaf de parkeerplaats begon de klim naar de top Roys Peak, 1675m boven zeeniveau. De klim was op zich goed te doen, op sommige stukken erg steil maar voer het algemeen prima. Het pad voerde zigzaggend naar boven. Tijdens het klimmen hebben we genoeg pauzes gehouden en genoten van het uitzicht. Stom genoeg had ik niet even een jas meegenomen, want op de top was het erg koud. Maar het was zeker de moeite waard!

De volgende dag heb ik een jetboat cruise over de Matukituki River gemaakt. Deze door gletsjers gevoede rivier gaat door het Mount Aspiring National Park en we hadden dan ook tijdens de tocht prachtig uitzicht op de indrukwekkende bergen van Mt. Aspiring en op de gletsjers in het park. In het gebied rondom de rivier zijn ook enkele bekende scenes uit de Lord of the Rings films opgenomen. Toevallig bezat de schipper van de jet boat een boerderij waarop een deel van de films is opgenomen. Hij wist ons dan ook de nodige verhalen te vertellen over hoe het er aan toe ging tijdens de opnames. Ook heeft hij ons een rondleiding gegeven over een deel van zijn boerderij. Zelf was hij toe om tijdelijk wat ander te gaan doen, nadat hij de boerderij heeft verpacht aan iemand anders is hij de organisatie die de jet boat tours organiseert gaan werken. 

De laatste dag in Wanaka heb ik nog even een korte wandeling naar Mount Iron gemaakt. Ik had nog een beetje spierpijn van de tocht naar Roys Peak en wilde m’n benen even een beetje uitlopen tijdens deze tocht. De berg ligt aan de andere kant van Wanaka en geeft weer een totaal ander uitzicht over het stadje. Op de terug weg ben ik langs de kant van het meer terug gewandeld. 

Queenstown 18 & 19 jan.

Aangezien ik tijdens mijn vorige reis al een tijdje in Queenstown ben geweest had ik maar een dagje gepland hier. Helaas weer wat regen. Maar ik had nog wel een tourtje geboekt over Lake Wakatipu (het meer waaraan Queenstown ligt). De tour die ik eigelijk had geboekt werd gecanceld en dus werd ik om geboekt naar een andere tour die eigenlijk langer duurde. Verder niet zoveel bijzonders gedaan in Queenstown. 

Te Anau 20 t/m 24 jan.

 Te Anau, the gateway to the Fiordlands. Was toch wel één van de hoogte-punten van de reis tot nu toe. Toen ik hier op vrijdag aankwam was het weer zo goed dat ik besloten had om een tour te boeken naar de Milford Sound, hier zou ik op zondag gaan kajakken. Dat het niet regent in Milford Sound is vrij uniek. Het regent er ongeveer 300 dagen per jaar. 

Ik werd om 12 uur opgehaald door het busje van Southern Discoveries. Toevallig zaten in het busje twee Nederlandse meiden die ik in Punakaiki al eerder was tegen gekomen. Erg gezellig dus om met hen de tour te doen. Het was een niet al te grote groep en erg gezellig. De gids wist veel over de omgeving te vertellen. Ook de twee uur durende boottocht door de Milford Sound was erg mooi. Heel indrukwekkend om door de fjorden te varen. De wanden zijn op sommige plekken meer dan 200 meter hoog. Zelfs de cruiseschepen die we tegen kwamen leken erg klein. Onderweg kwamen we ook nog enkele zeehonden tegen, met jongen. 

De volgende dag stond een tour door de Doubtfull Sound gepland. Naar wat ik van de verhalen gehoord heb is dit gebied nog mooier dan de Milford. En dat is ook echt zo. De Doubtful Sound is veel groter en het prettige, vind ik, dat het minder toeristisch is. Je kunt namelijk zelf naar de Milford Sound rijden. Aangezien hier een weg naar toe is aangelegd. Dit is bij de Doubtful niet het geval. Om er te komen moet je eerst een boot nemen over Lake Manapouri en vervolgens is het nog een uurtje met de bus over een weg die speciaal is aangelegd om de waterkrachtcentrale te bouwen in de jaren 60 van de vorige eeuw. De energie die de centrale opwekt wordt voor een groot deel gebruikt voor de aluminum productie in Bluff. De centrale wordt aangedreven door water dat vanaf Lake Te Anau naar Lake Manapouri stroomt. Vanuit Te Anau ben ik naar de control gates gewandeld. De tocht over Lake Manapouri was ook zeker de moeite waard. Om zeven uur ’s ochtends was er nog niemand op het water te vinden en het water was dus nog spiegel glad. 

Voor de zondag in Te Anau had ik een kajaktocht door de Milford Sound geboekt. We vertrokken ’s ochtends vroeg om half zeven al. Ik werd opgehaald door een busje van GoOrange, samen met nog iemand die de tocht zou maken. Vanaf Te Anau is het twee uur rijden naar Milford. Onderweg kregen we het hele verhaal weer te horen over de omgeving en hoe de weg is aangelegd. Toen we bij de basis van de kajakorganisatie aankwamen bleek dat het helaas toch te hard waaide om veilig het water op te gaan. Er stond een aflandige wind van 45 knopen en dus zou het niet fijn zijn om te gaan kajakken. Erg begrijpelijk natuurlijk maar niets aan te doen helaas. Als alternatief konden we om negen uur mee met de tour van GoOrange door de Milford sound. Nou ja ik had toch al betaald en was er nu toch. Nog maar een keer bootje varen dus door de Sound 🙂 Ondanks dat ik de cruise twee dagen eerder al had gemaakt was het toch weer erg genieten. Ook nu kwamen we weer zeehonden tegen. De bergtoppen waren allemaal bedekt met verse sneeuw. En ook het zonnetje kwam nog even kijken. 

Voor de laatste dag in Te Anau had ik even een rustdagje gepland. Tijdens deze dag heb ik het eerste deel van de Keppler Track gewandeld. De tocht leidde langs de kant van het meer naar de control gates, die het waterpeil in Lake Te Anau beheerden, om vervolgens dwars door het bos verder te gaan. Uit eindelijk kwam ik bij een strandje uit, dat een prachtig uitzicht had over het meer. Welke omringd wordt door de bergen, versierd met verse sneeuw. 

3 gedachten over “Te Waka-o-Māui (The South Island)

  1. Wat valt er toch veel te beleven en te zien in dat land! Op de manier waarop jij het beschrijft is het net of je er zelf bij bent. Maar wat een ondernemingsdrang! Ik hoop dat je nog energie over hebt voor de laatste loodjes!
    Nog veel plezier .Groetjes en liefs van tante S
    PS Wees wel voorzichtig, he?!

  2. Mooi Wijtze wat je allemaal ziet en doet! Bijna iedereen volgt dezelfde weg maar ziet weer andere wonderbaarlijke schoonheden. Nog een mooie tijd in het land van no worry’s en hurry’s

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s